vrijdag 5 september 2008

Gastschrijver Arash

Een aantal dagen geleden heb ik mijn nieuwe zeer goede vriend Arash gevraagd of hij iets zou willen schrijven voor op mijn weblog. Ik dacht dat het leuk zou zijn om iemand uit mijn naaste Iraanse omgeving aan het woord te laten over hoe hij mijn aanwezigheid in Iran ervaart. Tot vijf minuten geleden wist ik niet wat hij wilde schrijven. Hij heeft mij (naar traditioneel Iraans gebruik) de vrijheid gegeven om zijn verhaal hier en daar te censureren, maar dat heb ik uiteraard niet gedaan. Zijn Nederlands gaat inmiddels met zulke grote sprongen vooruit, dat ik er bijna zeker van ben dat zijn volgende blog in het Nederlands zal zijn. Arash, heel erg bedankt voor je bijdrage!

Arash Jalali:

Ik wil me bij de lezers van dit weblog excuseren, dat ik nog niet goed in het Nederlands schrijven kan.

Transcending Cultural Boundries

Nienke asked me to write a piece - "anything," she said - for her weblog. I have been more or less following her writings on this weblog, as much as I could using my almost non-existing knowledge of the Dutch language. During the past couple of months, I have had the chance to spend some time with her, who was introduced to me through a very close friend in the Netherlands. Culture, for obvious reasons, was in one way or another almost always part of our daily adventures, yet cultural differences were never a problem - at least as far as I was concerned. Part of it, I think, might have been due to my prior exposure to the Western culture in general, and the European culture and people in particular. And as Nienke is also quite well-versed with both Farsi and our culture, many of the initial cross-cultural communications setbacks and surprises were avoided. Still, this does not mean that my experience with her has not been enlightening. Far from it.

I have never been a fan of stereotypes, good or bad; especially when it comes to cultures and nationalities. I have had German colleagues with very good senses of humor, I have known Americans with quite an impressive knowledge of the rest of the world, I know Swedes more warm-blooded than most people I know, and I have known Brits as emotional as my old grandma, if not more. One might call them exceptions to the rule, but I would like to think of it as the unpredictable human nature.

Meeting Nienke has reaffirmed this theory of mine more than ever, in ways that still strike me as surreal and maybe too idealistic. Religions, most of them anyway, tend to advocate this idea that human beings are all good in essence, that evil is only a byproduct of the mundane life on earth, that people are created by God (or according to some, by gods) as equals. Although I personally very much doubt that theory, I too have always suspected that once you get to know someone - anyone - well and long enough, you will most probably learn to like them and will be kind to them.

Meeting Nienke, as unorthodox and as atypical a Dutch person she might be - and she herself happens to think that too, is in my opinion a good example of how dialog among civilizations might not be that far-fetched of an idea. Knowledge, when it is acquired mutually, might not always create respect, but it will certainly always eliminate the element of unknown, and hence fear. Some say "ignorance is bliss." Yet, I think, when it comes to cultures, ignorance is the number one reason behind fear. I see that fear amongst my own people, just as Nienke sees it in hers. Here, I see people almost everyday who are afraid of men and women of different faiths (like Bahai's) or different nationalities (like Afghans), just as Nienke tells me many in Holland are afraid of, say, Middle-Easterns.

Europe, especially the Netherlands, has started letting a lot of foreign nationals in to fill the expertise gap in its job market. Cultural integration seems to be their biggest challenge. Yet, I think, as much as these countries feel like they need doctors, engineers or scientists, they equally, if not more, need people like Nienke, who can transcend cultural boundaries and help remove that element of mutual fear. I have never been an idealist, but if I were to be one, I would say people like Nienke could very well be the one chance for some peace on the earth, not the UN diplomats, not the politicians, not the rock stars, and certainly not the people riding tanks and flying B52 bombers. I don't care what they call people like her, cultural liaisons, ministers of peace, or even spies :-)

woensdag 3 september 2008

Het vinden van een t-shirt

Een paar dagen geleden kreeg ik van mijn broer(tje) Joost een e-mail met het verzoek om voor hem een t-shirt mee te nemen van het Iraanse nationale voetbalteam. Natuurlijk wil ik dat voor hem meenemen. Nou wil het geval dat Joost langer is dan 2 meter en dat is nou niet bepaald de standaardmaat in Iran.

Samen met Maarten en Omid bezocht ik een passage in het noorden van Teheran waar zich allerlei sportwinkels bevinden. Na lang zoeken hadden we een winkel gevonden waar men voetbalshirtjes verkoopt. Ze hadden in die winkel alleen maar maat S. 'Ik denk dat dat wel past hoor' sprak Omid. Ik zei: 'ik vrees van niet'. Omid hield het shirt voor Maarten (hij haalt de 2 meter niet, maar is toch ook niet klein uitgevallen). Het shirt was duidelijk veel te klein voor Maarten, maar Omid bleef optimistisch: 'Kijk, het past Maarten ook'.

In andere sportzaken hadden ze uberhaupt geen voetbalshirtjes. In de 4e sportzaak zei Omid: 'Weet je wat? Laten we schoenen kopen voor je broertje. Dan zijn we direct overal vanaf.' Ik zei nog dat we voor Joost onmogelijk schoenen zouden kunnen vinden in Iran, maar Omid zei: 'Natuurlijk kunnen we wel schoenen vinden! Wat is zijn maat?' 'Vijftig' antwoordde ik. 'Nee, zijn schoenmaat' zei Omid (zelf kabouterformaat). 'Vijftig' herhaalde ik. Omid dacht dat ik het niet begreep: 'De maat van zijn voeten bedoel ik. 43, 44... Begrijp je nou wat ik bedoel?' En weer herhaalde ik: 'Vijftig'. 'Vijftig????' Omid en de verkoper keken alsof ze water zagen branden. Twijfelachtig vroeg Omid aan de verkoper: 'Meneer, verkoopt u schoenen in maat vijftig?' Nee, groter dan maat 48 had hij nooit gehad. 'Daar moet je voor in Europa zijn...'

dinsdag 2 september 2008

Ramadan

Om eerst maar even het goede nieuws te melden: ik heb mijn tentamen gehaald met het prachtige cijfer 17. Helaas niet op een schaal van 10, maar van 20.

Een paar dagen geleden ben ik samen met mijn vrienden Maarten en Omid naar een feestje van alle Nederlanders die in Iran wonen geweest. Ik vermoed dat niet alle Nederlanders aanwezig waren, want er waren niet zo heel veel mensen. Het grootste gedeelte van de tijd heb ik getolkt voor Omid, aangezien Omid geen Nederlands en vrijwel geen Engels spreekt. Maarten loopt stage op de Nederlandse ambassade en was gezellig met zijn collega's aan het kletsen. Uiteindelijk ben ik toch ook nog met andere mensen aan de praat geraakt met als resultaat dat ik waarschijnlijk volgend jaar zomer of net na de zomer stage kan komen lopen op de ambassade.

Vandaag is in Iran de Ramadan begonnen. Het is vanaf nu verboden om overdag op straat te eten of te drinken. Voor een grootverbruiker van water in deze temperaturen gaat dat toch wel een beetje lastig worden denk ik. Ik heb het advies gekregen om wel gewoon water mee naar buiten te nemen in mijn tas en dan te drinken als niemand kijkt, maar in Teheran zijn altijd mensen. Elke straat is druk. Overal zijn auto's en mensen. Ik denk dat het verstandiger voor me is om alleen binnen te drinken en te eten. Dan spreekt de hoofddoekpolitie me straks niet aan over mijn hoofddoek, maar over mijn flesje water. Het moet niet gekker worden...

Hier kon ik het ook weer niet laten en ben ik begonnen met het geven van Nederlandse les. Deze keer is Arash mijn student. Hij is zo ontzettend goed. Ik heb nog nooit iemand meegemaakt die zo getalenteerd is met het leren van een nieuwe taal. De reactie op mijn vorige blog heeft hij zelf geschreven in het Nederlands.

Mijn laatste week hier is ingegaan. Ik ben de afgelopen dagen ziekjes geweest en heb veel in bed gelegen. Daardoor had ik nu niet zo heel veel zinnigs te melden. Inmiddels ben ik weer volledig opgeknapt en zal ik vandaag of morgen weer de hort op gaan om me nog in een laatste avontuur te storten.

woensdag 27 augustus 2008

Tentamen gemaakt

Vandaag heb ik het eindtentamen gemaakt op de universiteit. Ik had me er zoals gebruikelijk vreselijk druk over lopen maken. Ik dacht dat ik het nooit zou gaan halen en dat ik niet voldoende had gestudeerd. De spanning was duidelijk voor niets geweest, want het tentamen viel me heel erg mee. Ik had gisteren de hele dag hard geleerd en dat bleek voldoende te zijn. Dat hoop ik althans, want het resultaat laat nog even op zich wachten.

Gisteravond heeft mijn vriend Arash mij een laptop geleend. Ik kan nu heerlijk thuis gebruikmaken van het internet. Dat doe ik dan ook bij deze.

Het afscheid van Iran komt steeds dichterbij. Op 9 september zal ik weer terugvliegen naar Nederland. Ik zal Iran vreselijk gaan missen. Niet alleen het land zelf, maar met name ook de fantastische familie waar ik logeer en mijn vrienden. Mijn vriendin Leila hoef ik niet lang te missen, want ze is nu op vakantie in Europa en ze zal rond de 9e/10e september in Nederland zijn. Ik kijk er naaruit om eens iets voor haar terug te kunnen doen.

Wat ik ook zal gaan missen zijn de absurde situaties waar je als westerling alleen maar vreselijk om kunt lachen. Zo zat ik bijvoorbeeld in Isfahan bij eerder genoemde vriend Hamid in de auto. Hamid wilde mij naar het huis van een vriendin van me brengen. Ik had mijn vriendin aan de telefoon en gaf de telefoon aan Hamid, zodat ze hem het adres kon vertellen. We reden de bocht om en daar stond allemaal politie. We werden van de weg gehaald omdat Hamid aan het telefoneren was. Hij stapte uit en begon een heel zielig verhaal over dat hij een buitenlander in zijn auto had en dat we direct naar het ziekenhuis moesten. De agent vond het allemaal erg zielig en daarom viel het bedrag van de bon een stuk lager uit. Maar toen volgde het probleem... Hamid had zijn rijbewijs niet bij zich. Hamid deed het portier open en vroeg aan mij: 'Heb jij je rijbewijs bij je?' Ik gaf hem mijn rijbewijs en ik hoorde Hamid aan de agent vragen: 'Heeft u hier misschien iets aan?' Dat had de agent wel... Het Nederlandse rijbewijs (niet geldig in Iran overigens) vond de agent ook wel voldoende. Hij schreef wat nummertjes over en toen konden we met een boete van nog geen 3 euro weer verder.

Of vandaag in de bus. Er bleek 2,5 uur geen bus te zijn gekomen. Er stonden ongeveer 50 mensen te wachten in de brandende zon. Toen er uiteindelijk een bus kwam, propten alle mensen zich hierin. Toen bleek de chauffeur weg te zijn. Een inmiddels van woede oververhitte vrouw stapte de bus uit op zoek naar de chauffeur. Die bleek onvindaar te zijn. Toen de arme man zich eindelijk vertoonde bij de bus, kreeg hij een menigte van woeste vrouwen over zich heen. Ik heb nooit geweten dat de keurige Iraanse dames zo ontzettend goed kunnen schelden. Ik heb er weer een aantal nieuwe woorden van opgestoken...

In Iran hebben de bussen een gedeelte voor mannen en een gedeelte voor vrouwen: mannen zitten voor in de bus en vrouwen zitten achterin. Op mijn eerste dag in Iran was ik buiten met Arash en Hans. Toen we nog op de bus aan het wachten waren, zei hij dat hij me mee zou nemen naar het mannengedeelte, omdat het anders ongezellig zou zijn voor me. Ik zag de bus aankomen en ben snel naar de vrouwenrij gelopen. Ik kon heerlijk uitgebreid zitten, terwijl de beide heren als haringen in een tonnetje in het mannengedeelte stonden. In de afgelopen maanden heb ik al een aantal keer de neiging gehad om in het mannengedeelte te gaan zitten, maar ik durfde steeds niet. Vanmorgen heb ik dan toch de stoute schoenen aangetrokken. Het vrouwengedeelte was helemaal voor en het mannengedeelte was half leeg. Zonder om me heen te kijken ben ik in het mannengedeelte gaan zitten. Ik heb niet het idee dat iemand er een probleem mee had en ik kon me rustig op mijn tentamen voorbereiden...

zondag 24 augustus 2008

Met Ahmadinejad op de foto

Het afgelopen weekend heb ik samen met Pegah bij onze gezamenlijke vriendin Leila gelogeerd. Leila was vorig jaar onze reisleidster. Ze had ons uitgenodigd om naar haar toe te komen in Hashtgerd. Hashtgerd ligt op 1 a 2 uur rijden van Teheran. 's Middags na de lunch heb ik met Pegah naar de film van Borat gekeken. Voor Leila was het verbazingwekkend dat twee in het westen opgegroeide die toch wel wat gewend zijn, ontzettend de slappe lach kregen van de film.

's Middags vroeg Leila wat wij in Nederland en Duitsland eten normaal gesproken. Pegah was zo enthousiast aan het vertellen over aardappelmaaltijden, dat ze er spontaan zin in kreeg. Dus wij naar buiten met een boodschappenlijst vol ingredienten voor een Nederlands/Duitse maaltijd. Hashtgerd is behoorlijk klein en in de meeste winkels waar wij naar spinazie, broccoli of asperges vroegen keken ze ons glazig aan of zeiden ze dat dat alleen in Teheran te vinden was. Uiteindelijk heeft Pegah een heerlijke maaltijd geproduceerd met Iraanse groenten en kip en aardappelen. Vooral de gekookte aardappelen waren heerlijk. Daar had ik echt zin in.

's Avonds laat werden we opgehaald door de familie van de overbuurvouw van Leila om te gaan picknicken. De familie heet Ahmadinejad. Het is geen familie van overigens. Ze ondervinden ontzettend veel hinder van hun naam, want iedereen maakt er grapjes over of denkt dat ze familie zijn van hun beroemde naamgenoot. Na de maaltijd hebben we nog wat foto's gemaakt. De mevrouw zei: 'Nu kun je tegen iedereen zeggen dat je met Ahmadinejad op de foto bent geweest.' Dat doe ik dan dus ook...

Over de naam Ahmadinejad gesproken... Eigenlijk is het Ahmadinezhad, maar omdat het overal verkeerd wordt gespeld, heb ik de foute spelling ook maar overgenomen, maar dat terzijde. Nejad (nezhad) betekent ras of afkomst. Ahmadinejad betekent dus afkomstig van Ahmad. Ik heb mezelf hier een soortgelijke naam aangemeten: Nienke Hollandinejad... Als vrienden bellen zeggen ze: 'Spreek ik met mevrouw Hollandinejad?' Ik weet niet of het in het Nederlands grappig is, maar in het Perzisch is het dat zeker.

Dan nog iets voor mijn Iraanse vrienden en kennissen in Nederland. Ik hoor altijd nogal wat geklaag over Nederlanders die denken dat Iran Arabischtalig is en die vragen of er in Iran ook mobiele telefoons zijn. Geloof me, Iraniers kunnen er zelf ook wat van. Het hoogtepunt was afgelopen week. Een meneer had gehoord dat men in Nederland bloemen in een reuzenrad doet, om ze zo dichter bij de zon te brengen. Ik heb het niet verkeerd begrepen; we hebben er lang en uitgebreid over gepraat.

Dan heb ik er nog een paar uit de afgelopen maanden:

- Zijn er in Nederland ook katten? Mijn antwoord: Nee, in Iran heb ik voor het eerst in mijn leven een kat gezien.

- Draagt jouw moeder ook een hoofddoek?

- Worden jullie ook verdrietig als er iemand in je naaste omgeving doodgaat?

- Nederland grenst toch aan Portugal?

- Spreken alle Nederlanders Perzisch?

Gisteren had ik nog veel meer grappige uitspraken in mijn hoofd, maar die ben ik nu even vergeten. Ze volgen later.

dinsdag 19 augustus 2008

De mullah: het vervolg...

Het vervolg van mijn verhaal over het weekendje Isfahan van een paar dagen geleden:

De volgende dag zijn Hamid, Bas en ik zoals afgesproken met zijn drieen naar een theehuis geweest. We hebben eerst een rondje gemaakt over de bazaar. Daarna zijn we in een restaurant c.q. theehuis gaan eten. Het was ontzettend gezellig, maar op gegeven moment moest Hamid weg, omdat hij een gast kreeg thuis. De afspraak was dat ik met Bas nog gezellig in een ander theehuis zou blijven zitten en dat Hamid me dan 's avonds met de auto zou ophalen. Bas en ik vonden ergens achter in de bazaar een traditioneel theehuisje in een kelder onder de grond. We hadden elkaar al gauw een half jaar niet gesproken, dus er was veel stof om bij te kletsen. Bas vertelde onder andere over het vreemde feit dat hij op de een of andere manier mullah's aantrekt. Iran wordt feitelijk geregeerd door geestelijken (mullah's). Door de beperkte vrijheid in de Islamitische Republiek worden de geestelijken door de meeste Iraniers vervloekt, zowel door religieuze als niet-religieuze Iraniers. Iraniers vertellen elkaar graag moppen. Een groot deel van de moppen gaat over mullah's. Ik wilde een dag eerder ergens buiten een foto van een mullah maken en toen ik dit aan de zwager van Hamid vertelde, reageerde hij hevig verbaasd. Wie maakt er nou een foto van een mullah...

Rond een uur of half elf 's avonds ging het theehuis sluiten. Hamid zou tussen elf en twaalf pas tijd hebben om mij te komen halen. We besloten buiten wat te gaan rondslenteren. Vlak voor het theehuis stond een mullah. Ik vertelde Bas dat ik zo graag een foto van een mullah zou willen maken, maar dat ik het niet durfde te vragen. Dapper stapte Bas voor mij op de mullah af. Zodra de mullah hem zag begon hij enthousiast in het half Frans/half Engels tegen hem te praten. Bas had dus toch gelijk: hij heeft een goede uitwerking op mullah's. De mullah vroeg waar we vandaan kwamen en hij nodigde ons uit om in zijn religieuze school te komen kijken. Daar sta je dan 's avonds laat als vrouw met een mullah in een opleidingsinstituut voor geestelijken. Hij leidde ons naar zijn kamer, waar hij zijn mullah-outfit uittrok en veranderde in een normale man. We praatten over vanalles. Bas zit nogal goed in de islamitische theologie, dus hij stelde hier en daar de mullah een paar strikvragen. Hij deed dan of hij het niet begreep of hij veranderde het onderwerp door een vraag te stellen als: 'welk eten vinden jullie lekker in Iran?' We konden er wel om lachen. Op een gegeven moment durfde ik zelfs in het hol van de leeuw te beginnen over de verplichte hoofddoek in Iran en de hoofddoekpolitie. Ik zei dat ik het heel vervelend vind dat ik als buitenlander nu zelfs op mijn hoofddoek wordt aangesproken door de politie, iets wat twee a drie jaar geleden toch zeker niet het geval was. De mullah kon zich dat wel indenken en hij maakte een opmerking over mijn goede hejab (bedekking).

Toen belde Hamid om te zeggen dat hij onderweg was om me op te halen. Bas en ik moesten naar een of andere straat komen, maar we wisten allebei niet waar dat was. De mullah bood aan om met ons mee te lopen. Ik stribbelde tegen zoveel als ik kon, want ik zag mezelf al met een mullah aankomen op de afgesproken plek. Aangezien wij de weg echt niet kenden, was het de enige optie dat de mullah met ons mee zou gaan. Ik stuurde nog snel een sms naar Hamid: 'niet schrikken hoor! We worden begeleid door een mullah...' Onderweg speelde ik de onwetende toerist. Ik vertelde hem dat ik hier en daar op straat weleens hoorde dat mensen niet zo van mullah's houden. Ik vroeg hem of hij daar zelf ook iets van merkte, dat mensen zich wellicht anders naar hem toe gedroegen. Zijn antwoord was kort maar krachtig: 'Er zijn maar zeer weinig mensen in Iran die niet van mullah's houden.' Op zich verbaasde het antwoord mij niets, want dit is ook wat de televisie de bevolking voorhoudt. Ook op mijn vraag of de Iraanse bevolking van de religieus leider Khamenei houdt was hij duidelijk: 'Er zijn vrijwel geen Iraniers te vinden die niet van hem houden...' Laat ik nu net vrijwel geen Iraniers kennen die wel van hem houden...

Aangekomen op de afgesproken plek stond Hamid al met een grote glimlach op zijn gezicht te wachten. Hij schudde keurig de handen van de mullah en van Bas en mij begroette hij met een knikje. In de auto vroeg ik hem waarom hij mij geen hand gaf. Hij zei: 'Ik kijk wel uit zeg! Ik zag een mullah... Dan ga ik geen handen van vrouwen schudden!'

Al met al was het een groot avontuur en Bas en ik zullen er nog lang om kunnen lachen denk ik.









De mooiste foto van de vakantie: Bas met de mullah.



















Nienke met de mullah.
















De mullah in zijn kamer.

zaterdag 16 augustus 2008

Mullah's en politie in Isfahan

De afgelopen dagen ben ik in Isfahan geweest. Ik was uitgenodigd voor de bruiloft van een kennis uit Eindhoven. Ik logeerde het weekend bij de familie van een andere kennis uit Isfahan, genaamd Hamid. Hamid heeft maar liefst zes broers en zussen (dat is zelfs in Iran uitzonderlijk veel). De bruiloft was op donderdagavond. Het was een gescheiden bruiloft: de mannen in een aparte zaal en de vrouwen in een aparte zaal. De bruid bevond zich constant bij de vrouwen en de bruidegom liep heen en weer tussen het mannen- en het vrouwengedeelte. Hamid en ik gingen 'samen' naar de bruiloft, maar ik zag er best tegenop, omdat ik niemand zou kennen in het vrouwengedeelte. De Eindhovense bruidegom had hier rekening mee gehouden en ik werd bij binnenkomst opgewacht door zijn moeder, twee zussen en een nichtje. Ik heb de hele avond gezellig met het nichtje zitten keuvelen.

Op donderdagmiddag was er eerst nog iets vreemds gebeurd op straat. Ik liep samen met Hamid en zijn zusje op straat toen ik ineens tegen een andere Nederlander aanliep! Het was mijn studiegenoot Bas uit Leiden. We waren allebei stomverbaasd, maar het was leuk om even Nederlands te kletsen. We hebben direct een afspraak gemaakt om de volgende dag naar een theehuis te gaan met zijn allen. Daarna ging ik met Hamid en Mahnaz (de zus) de bazaar op. We hebben heerlijk gewinkeld en genoten van het mooiste plein van Iran. Isfahan is een ontzettend mooie stad. Met name het Imam Plein met daar omheen de oude bazaar. Ik geniet er altijd met volle teugen van als ik daar loop. Zo ook de bewuste dag met Hamid en Mahnaz... Mijn plezier werd wreed verstoord door een geheel in het zwart gestoken mevrouw die mij op bitse wijze vertelde dat ik mijn hoofddoek recht moest trekken. In eerste instantie verstond ik haar niet en Hamid begon al tegen te sputteren dat ik een buitenlander ben en dat ik verder ook niet beter weet. Ze vertelde Hamid dat hij zijn gast eens moest vertellen dat ze zich eens fatsoenlijk moest aankleden. Het bleek hier om een mevrouw van de Basij te gaan. De Basij is een paramilitaire organisatie die zich bezighoudt met religieuze zaken. De taak van de Basiji mevrouw die ik trof is om vrouwen aan te spreken op hun slechtzittende hoofddoeken. Mijn hoofddoek was een klein beetje afgezakt. Er was een klein strookje haar te zien. Twee jaar geleden zou er niemand over gevallen zijn, zelfs geen Basiji. Het is duidelijk te merken dat er weer een strenger regime aan de macht is in Iran.

De volgende dag, gisteren, zijn Hamid, Bas en ik zoals afgesproken met zijn drieen naar een theehuis geweest. We hebben eerst een rondje gemaakt over de bazaar. Daarna zijn we in een restaurant c.q. theehuis gaan eten. Het was ontzettend gezellig, maar op gegeven moment moest Hamid weg, omdat hij een gast kreeg thuis. De afspraak was dat ik met Bas nog gezellig in een ander theehuis zou blijven zitten en dat Hamid me dan 's avonds met de auto zou ophalen. Bas en ik vonden ergens achter in de bazaar een traditioneel theehuisje in een kelder onder de grond. We hadden elkaar al gauw een half jaar niet gesproken, dus er was veel stof om bij te kletsen. Bas vertelde onder andere over het vreemde feit dat hij op de een of andere manier mullah's aantrekt. Iran wordt feitelijk geregeerd door geestelijken (mullah's). Ze worden bijna door alle Iraniers vervloekt, zowel door religieuze als niet-religieuze Iraniers. Iraniers vertellen elkaar graag moppen. Een groot deel van de moppen gaat over mullah's. Ik wilde gistermiddag ergens buiten een foto van een mullah maken. Ik vertelde dit aan Hamid's zwager en die was hevig verbaasd. Wij maakt er nou een foto van een mullah...

Rond een uur of half elf 's avonds ging het theehuis sluiten.

Als ik nu niet heel snel naar een restaurant ga, dan heb ik niets te eten vanavond...

Het leukste gedeelte van het verhaal moet nog komen, dus

Wordt vervolgd...